زبان‌حال ، خداوند را بر اين نعمت بزرگ ، شاكر بود . ميلاد على ( ع ) با توجه به رؤياى صادقه‌اى كه مادرش مدتى قبل از ميلاد وى ديده بود ، شادى و گرمى خاصّى به خانهء ابوطالب ( ع ) آورده بود . از همان آغاز طفوليت على ( ع ) ، علقه ويژه‌اى بين وى با حضرت محمد ( ص ) ايجاد شد ؛ به نحوى كه بيشتر اوقات ، با ايشان بود و اين ارتباط ، هر روز بيشتر و بيشتر مىشد . على ( ع ) به‌عنوان مولود كعبه ، از همان ابتدا اين سعادت را به همراه داشت و مادرش به اين سعادت ازلى و ابدى ، شكر مىنمود . فاطمه بنت اسد ( س ) و همسرش ابوطالب ( ع ) ، در واقع علاوه بر فرزندان ديگرشان ؛ همچون جعفر بن ابىطالب ( ع ) ، سرباز رشيد و فداكار و بىبديل ديگرى به نام على را به اسلام تقديم كرده بودند . همان سرباز دلباخته‌اى كه پس از بعثت نبى ( ص ) ، اولين مردى بود كه به پيامبر ( ص ) ايمان آورد . وى در ماجراى انذار و پس از نزول آيهء وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ ( شعراء : 214 ) كه حاكى از مأموريت پيامبر ( ص ) در اعلان و ابلاغ رسالت خويش به نزديكان به‌ويژه عموهايش بود ، به‌عنوان جانشين پيامبر ( ص ) معرفى شد ؛ زيرا وى اولين كسى بود كه به دعوت رسول خدا لبيك گفت . « 1 »

--> ( 1 ) . المراجعات ، عبدالحسين شرف‌الدين ، ص 121 .